فرشته غني
تمنا زریاب پریانی، یکی از دختران معترض، که در ماه جنوری ۲۰۲۲ از سوی طالبان در کابل همراه خواهرانش دستگیر شده بود، در تبعید در آلمان (شهر کلن) نیز، با برگزاری یک خیمۀ تحصن و اعتصاب غذایی ۱۲روزه، به اعتراض خود علیه گروه طالبان ادامه داده است.
او و شماری از معترضان زن و فعالان حقوق بشر، با برگزاری این اعتصاب غذایی، از یک سپتامبر ۲۰۲۳ خواستار به رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان از سوی سازمان ملل و جامعۀ المللی، بهویژه کشور آلماناند. آنان همچنین خواستار آزادی زندانیان سیاسی، قطع کمکهای مالی و ممنوعیت سفر رهبران طالباناند. تا کنون، که ۱۰ روز از این اعتصاب میگذرد، سازمان ملل و کشور آلمان نسبتبه آن واکنشی نشان ندادهاند.
دیدبان حقوق بشر نیز در گزارش تازهای، که به تاریخ ۸ سپتامبر منتشر کرد، اعلام کرد آنچه طالبان تاکنون در افغانستان مرتکب شدهاند با مؤلفههای «جنایت علیه بشریت»، که در قوانین کیفری بینالمللی تعریف شده است، همخوانی دارد و به این دلیل باید در دادگاه کیفری بینالمللی بررسی شود. این نهاد همچنین گفته است که طالبان افزون بر «جنایت علیه بشریت»، مرتکب جرم «آزار و اذیت جنسیتی» نیز در افغانستان شدهاند که بر اساس حقوق بینالملل میتواند در دادگاه کیفری بینالمللی بررسی شود.
پس از آنکه صدای اعتراض پریانی واکنشی از سوی سازمان ملل به همراه نداشت، به گفتۀ یکی از خواهران پریانی، تمنا در روز نهم این اعتصاب غذایی، دست از نوشیدن هم برداشت. ساعت ۲ بعدازظهر روز شنبه، ۹ سپتامبر، تمنا پریانی به دلیل وخامت وضعیت صحیاش، به شفاخانه منتقل شد، اما ساعتی بعد، او دوباره به خیمۀ تحصن بازگشت و تا کنون به اعتصاب غذایی خود ادامه داده است.
شفیقه پریانی، خواهر او به زنتایمز گفت که وضعیت صحی تمنا خوب نیست: «تمنا مشکل تنفسی دارد و داکتران گفتهاند که او باید حتماً به اعتصاب غذاییاش خاتمه دهد.»
شفیقه میافزاید که در ۱۰ روز گذشته شمار زیادی از زنان و مردان برای حمایت از تمنا به خیمۀ تحصن آمدهاند و دستکم یک روز و حتی یک شب را در اعتصاب غذایی گذراندهاند. او گفت که بازدیدکنندگان از این خیمۀ تحصن، علاوه بر فعالان حقوق زنان و شهروندان افغانستان، شمار زیادی از شهروندان خارجی نیز بودهاند، از جمله یک شهروند ایران که او نیز به دلیل وخامت وضعیت صحیاش به شفاخانه منتقل شده است. نظام جلیلی، نام شهروند ایرانی است که از زمان آغاز این اعتراض و اعتصاب، تمنا پریانی را همراهی کرده است. او نیز در صحبت به زنتایمز گفت: «در هر جغرافیایی که تولد شده باشیم، وظیفۀ انسانی همه است که در مقابل آپارتاید جنسیتی که در افغانستان حکم فرماست، بایستیم. مبارزه با طالبان تنها وظیفۀ مردم افغانستان نیست و آنها این وضعیت را به وجود نیاوردهاند.»
تمنا زریاب پریانی در روز سوم اعتصاب غذاییاش به زنتایمز گفت: «در حال حاضر آپارتاید جنسیتی در افغانستان جریان دارد و جهان باید آن را به رسمیت بشناسد.» پریانی گفت: «من نمیدانم در افغانستان باید چه اتفاقی بیافتد که جهان چشم باز کند و بگوید بله در افغانستان آپارتاید جنسیتی برقرار است و کاری انجام دهد. به همین دلیل، ما دست به اعتصاب غذا زدیم. گزینههای دیگری را که انجام دادیم نتیجهبخش نبود و فقط اعتصاب غذایی مانده بود.»
او اشاره کرد که تا روز سوم این اعتصاب غذایی، ۱۶ تن از فعالان حقوق بشر با او همراه شدند که اکثریتشان زنان هستند: «میخواهیم صدای مردم افغانستان شویم و خواستههای خود را یک بار دیگر مطرح کنیم و تا آخرین نفس پای خواستۀ خود ایستاد شویم.»
زنان معترض و فعالان حقوق افغانستان از نقاط مختلف جهان، از جمله افغانستان، به این اعتراض و اعتصاب غذایی پیوستهاند. روز یکشنبه گروهی از زنان معترض از ولایت تخار، با نشر ویدیویی، حمایت خود را از اعتراض و اعتصاب غذایی تمنا پریانی اعلام کردند.
نایره کوهستانی، وحیده امیری، رقیه ساعی از جملۀ زنان معترض هستند که با اعتصاب غذایی به این اعتراض پیوستهاند.
رقیه ساعی، یکی از زنان معترض، که قبلاً بهخاطر شرکت در اعتراضات دستگیر شده بود، در صحبت با زنتایمز میگوید با آنکه بیماری کلیه و معده دارد و بهتنهایی مسئولیت مواظبت از دو کودکش را به عهده دارد، به این اعتراض و اعتصاب غذایی پیوسته است. او گفت: «شیمۀ کار کردن در خانه را ندارم، وضعیتم اطفالم را نگران ساخته و هر بار سعی میکنند به من غذا بدهند، ولی من مقاومت میکنم.»
او در جواب اینکه اگر جهان به خواستههای آنان گوش ندهد چه خواهند کرد، گفت: «ما تسلیم نمیشویم، مبارزه را ادامه میدهیم.»
نایره کوهستانی، یکی دیگر از زنان معترض که او نیز پس از اشتراک در اعتراضات دستگیر شده بود، به زنتایمز گفت که این اعتراض و اعتصاب غذایی موج تازهای از اعتراضات را به راه انداخته و زنان معترض را به آینده امیدوار کرده است. او گفت: «این درد و رنجی که تمنا امروز میکشد، انرژی میدهد به همۀ حمایتکنندگان.»
او میگوید با وجودی که از وضعیت سلامت خوبی برخودار نیست، ولی بهخاطر تعهدی که به حرکت اعتراضی زنان در افغانستان دارد، میخواهد ادامه دهد: «هر بار که خانواده یا دوستانم اصرار میکنند که باید اعتصابم را بشکنم، چهرۀ تمنا به یادم میآید و هنوز قویتر میایستم.»
هدا خموش، یکی دیگر از زنان معترض در شهر اسلو ناروی نیز در صحبت با زنتایمز گفت که از ششم سپتامبر به این اعتصاب غذایی پیوسته و اعتراضی را نیز در اسلو به راه انداخته بود، اما برای برپایی خیمۀ تحصن به او اجازه داده نشده است.
تمنا پریانی در روز دهم این اعتصاب، در صفحۀ تویترش نوشت: «ما میمیریم، اما متوقف نمیشویم. ما عمل میخواهیم. چرا جهان ساکت است؟»
