به پدران و برادران افغان،
من روزی در جایگاهی بودم که شما اکنون هستید. پدری بودم که ناتوان و درمانده، میدیدم چگونه طالبان میکوشند آیندهٔ دخترم را از بین ببرند. در سال ۲۰۰۸، آنها شهر ما را در درهی سوات تصرف کردند و رفتن دختران به مکتب را ممنوع ساختند. دخترم، ملاله، با به خطر انداختن جان خود در برابر این بیعدالتی ایستاد و سخن گفت.
در چهار سال گذشته، دختران و خواهران شما برای رویاها و آرزوهای شان جنگیدهاند؛ مخفیانه درس خواندهاند، با شعر و هنر خود را ابراز کردهاند و به هر طریقی که توانستهاند، مقاومت کردهاند.
من همچنان شاهد شجاعت شما هستم: دانشآموزان پسری که در اعتراض، از صنفهای شان بیرون رفتند، زمانی که خواهران شان از آموزش محروم شدند؛ پدرانی که برای ادامهٔ تحصیل دختران شان همه چیز را به خطر انداختند؛ و خانوادهها و جامعههایی که دروازههای خانههای شان را به روی مکتبهای زیرزمینی گشودند. شما میدانید که هر دختر سزاوار آموزش است و این شجاعت و محبت شماست که امید را زنده نگه داشته است.
ما به عنوان مردان مسلمان چه در امنیت باشیم چه در رنج، به واسطه ایمان ما فراخوانده شدهایم که در کنار دختران و زنان بایستیم و از حق آنان برای آموختن، کار کردن و آزادانه زیستن دفاع کنیم. آموزش، اندیشهی غربی نیست؛ وظیفهی مقدس است. پیامبر ما (صلیالله علیه و آله و سلم) به ما آموختند که طلب دانش بر هر زن و مرد مسلمان واجب است. تاریخ خود ما نیز این حقیقت را گواهی میدهد: حضرت خدیجه، تاجرِ موفق و حضرت عایشه، یکی از بزرگترین عالمان اسلام، هر دو نماد قدرتِ دانشی هستند که با ایمان هدایت میشود.
میدانم که شرایط در این روزها دشوار و خطرناک است. سکوت در برابر بیعدالتی شاید امنتر به نظر برسد، اما در واقع به معنای پشت کردن به میراث ایمان ماست. سخن گفتن علیه رژیم آپارتاید جنسیتی طالبان ترسناک است، اما سکوت در برابر آن، ترسناکتر است؛ زیرا هیچ چیز خودبهخود تغییر نخواهد کرد. سخن گفتن، نه تنها وظیفهی پدری است، بلکه مسوولیت ایمانی ما در محافظت از کرامت و آیندهی دختران مان است.
به هر پدر و برادر شجاع افغان که برای آموزش دختران تلاش میکند، درود میفرستم. امیدتان را از دست ندهید و به یاد داشته باشید که تنها نیستید. بنیاد ملاله همچنان در کنار شما خواهد بود و از شما حمایت خواهد کرد.
تا زمانی که افغانستان از نظام آپارتاید جنسیتی رها شود، هر خانه باید به یک مکتب مخفی، هر آشپزخانه به صنف کوچک و هر اتاق نشیمن به پناهگاهی برای مقاومت تبدیل شود. شما میتوانید در خانههای تان با تغییر نگرشها و رفتارهای فرهنگی، نشان دهید که ارزشگذاری به آموزش دختران نشانه شرافت و قدرت است. شما میتوانید فضایی بسازید که در آن آموزش محفوظ بماند، حتی زمانی که جهان بیرون سرشار از دشمنی است:
راههای عملی برای حمایت از آموزش دختران:
- در خانه خواندن، ریاضی یا مهارتهای دیگر را آموزش دهید. حتی درسهای ابتدایی اگر پیوسته تمرین شود، به دختران کمک میکند تا مسیر آموزش خود را ادامه دهند.
- منابع را به اشتراک بگذارید: از موبایل و انترنت (در صورت دسترسی) برای دانلود کتاب، پادکست یا ویدیوهای آموزشی استفاده کنید. سازمانهایی مانند Begum Organization، Education Bridge for Afghanistan و LEARN Afghan از طریق رادیو، تلویزیون ماهوارهای و آموزشهای آنلاین دورههایی را ارایه میکنند.
- گروههای مطالعاتی را تشویق کنید: برادران میتوانند بهصورت آرام با خواهران، دختران خانواده های شان یا همسایهها جمع شوند تا باهم بخوانند و بیاموزند و به این ترتیب همراهی و امنیت ایجاد کنند.
- الگوی احترام باشید: مردان باید آموزش دختران را تشویق و ستایش کنند تا پسران بیاموزند که حمایت از تحصیل خواهران شان کاری شرافتمندانه و با ارزش است.
- زمان و فضا ایجاد کنید: برادران و پدران میتوانند بخشی از کارهای خانه را برعهده گیرند تا دختران فرصت درس خواندن پیدا کنند.
- امید را زنده نگه دارید: سخنان محبتآمیز و دلگرمکننده، استقامت دختران را در برابر ظلم تقویت میکند.
به یاد داشته باشید که طالبان میتوانند مکتبها، شغلها و فضاهای عمومی را از دختران بگیرند، اما نمیتوانند آنچه را در قلب و ذهن شماست یا دانشی را که تصمیم دارید منتقل کنید، از شما بگیرند.
شجاعت امروز شما در خانه، مبارزه برای آزادی زنان و دختران را در سراسر جهان نیرومندتر میسازد.
