خالد ۲۵ ساله روز چهارشنبه ۱۵ام اکتبر ساعت ۳:۱۵ بعد از ظهر، با تکسیاش به قصد کار از خانه بیرون شد. مقصد او سرک میدان هوایی بود، وقتی به سرک پنج تایمنی رسید، با انفجار سهمگینی مواجه شد؛ انفجاری که بدنش را یک سو و تکسیاش را سوی دیگر پرتاب کرد. مامای خالد به زنتایمز گفت که آنها ساعت ۵:۳۰ عصر متوجه شدند که هیچکدام از اعضای خانواده از خالد احوال نگرفتهاند. او به مادر خالد زنگ زد و مادرش در پاسخ گفت:« خالد موبایل خود را نبرده، بلکه در چارج گذاشته و خودش بیرون شده است.»
ماما و برادرهای خالد ابتدا به شفاخانههای نزدیک حادثه در سرک پنج تایمنی و سرک میدان را گشتند، اما اثری از او نیافتند. سپس به محل حادثه که ساختمانی به نام «لولو» در سرک پنج تایمنی بود، رفتند. در آنجا یک کارمند ترافیک، موتر خالد را شناسایی کرده و گفت که جسدش را طوری یافته بود که شکماش در اثر انفجار پاره شده و اعضای داخلی بدنش بیرون ریخته بود. مامای خالد ادامه داد:« افراد امارت خالد را به شفاخانه وزیر اکبرخان برده بودند. جسدش را همانجا یافتیم و باور کردن این که خالد کشته شده، بسیار سخت بود.» او همچنین گفت که مادر خالد در سوگ مرگ پسرش به شدت بیتابی میکرد و «اصلاً نمیشد جلو فغانهایش را گرفت.»
خالد مجرد و فارغالتحصیل رشتهی اقتصاد بود. مرگ او در این انفجار، داغی قدیمی را برای خانواده اش تازه کرد؛ پدر خالد که کارمند سابق وزارت داخله بود، در سال ۲۰۱۴ در یک انفجار کشته شده بود. مصیبت تازه، خانوادهاش را از لحاظ روانی به شدت شوکه و متلاشی کرده است.
در تاریخ ۱۵ اکتبر۲۰۲۵، پاکستان چندین حمله هوایی را در خاک افغانستان از جمله شهر کابل انجام داد. هدف اصلی این حملات که حوالی عصر و شام رخ داد، به ادعای اردوی پاکستان، از بین بردن مخفیگاههای تحریک طالبان پاکستانی (TTP) بوده است . منطقه اصلی هدف در کابل، تایمنی (ناحیه چهارم) بود، دست کم دو حمله هوایی در سرک پنج و سرک دوم تایمنی صورت گرفته که هدف یکی از این حملات، ساختمانی به نام «لولو تاور» بوده است.
این انفجارها در مناطق مسکونی و پرجمعیت رخ داده است. بر اساس گزارش شفاخانه ایمرجنسی، این حملات منجر به کشته شدن پنج نفر و زخمی شدن ۴۰ تن شده است که در میان زخمیان، زنان و کودکان نیز شامل هستند.
آن روز مردم در ناحیه چهارم شهر کابل نمیدانستند که دقیقا چه اتفاقی افتاده است. کسانی که به ساحهی حملات نزدیک بودند، گمان میکردند که انفجاری رخ داده است. طیارهها در آسمان در حال گشت و گذار بودند. ساحه مسدود و پر از پولیس طالبان بود. اجساد مردم روی سرک دیده میشد، وسایط نقلیه تخریب شده و از نصف ساختمان «لولو» آتش و دود بلند شده بود. مرسل* ۲۱ ساله که در چند قدمی حادثه بود، میگوید؛«صدای انفجار بیاندازه شدید بود، به قدری شدید که فکر کردم، کر شدهام. اما من دیدم که اول یک نور بسیار شدید برخاست و بعد صدا بلند شد.» مرسل آن روز از بالکن اپارتمانشان به همراه مادر و پدرش به بیرون نگاه کردند:«جز بدنهای تکه پارهی مردم، چیز دیگری دیده نمیشد.»
ذبیح الله مجاهد و خالد زدران، سخنگویان طالبان آن روز به رسانهها با تاکید میگفتند که یک تانکر تیل منفجر شده است. در حالیکه رسانههای پاکستانی به وضوح از هدف گرفتن طالبان پاکستانی در شهر کابل خبر میدادند. حمله دوم در سرک دوم تایمنی، روبهروی مدرسهی ابوبکر صدیق به یک تعمیر مسکونی زمانی صورت گرفت که مردم در حال ادای نماز جماعت عصر بودند. شاهدان میگویند که حمله به قدری سهمگین بود که صفهای نمازگزاران به صورت بسیار وحشتناک به همدیگر کوبیده شد. سمیر ۱۴ ساله، شاگرد مدرسهی ابوبکر صدیق میگوید که او کنار وضوخانهی مسجد ایستاد بود و میخواست وضو بگیرد که در اثر شدت موج انفجار به زمین افتاد و از سرش خون جاری شد: «زخم من سطحی بود، اما به قدری ترسیده بودم که فکر کردم دنیا قیامت شده است.»
زمانی که انفجارها پیهم صورت گرفت و باعث وحشت مردم در تایمنی و نقاط دیگر کابل شد، افراد طالبان سعی داشتند که اوضاع را طوری کنترول کنند که مردم متوجهی چگونگی وقوع حمله نشوند. سیما* ۲۶ ساله که کارمند یکی از شبکههای مخابراتی در شهر کابل است، میگوید:« از هوتل شاهی الی سرک پنج به قدری بیروبار بود که در هر قدم یک طالب مسلح دیده میشد.» سیما میگوید، آن روز به بسیار سختی خود را به خانه رسانده و گریسته است:«برای افغانستان گریه کردم که هیچوقت روی آبادی و آرامی را نمیبیند.» به گفته او، افراد طالبان میگفتند تانک تیل آتش گرفته است، در حالی که طیارهها به چند نقطهی مشخص در تایمنی حمله کرده و بمب انداخته بودند. «مردم به چشم خود میدیدند که اجساد ، وسایط شکسته، خون و آتش در ساحهی انفجار دیده میشد و نمیشد آن را مخفی کرد. اما باز هم میگفتند هیچ گپی نیست.»
حملات پاکستان همچنان باعث تخریب شماری از خانهها، سرکها و ساختمانها شد. نصیر ۲۹ ساله* که از ناحیهی پا آسیب دیده است، میگوید:«بعد از اینکه از شفاخانه آمدم، طالبان سرک را بسته بودند و میگفتند ساحه تحت کنترول است. به خانهی مان که دیدم، عین یک ویرانه شده بود.» نصیر میافزاید که طالبان از آنها دلجویی نکرده و حتی نپرسیده که آنها چرا زخمی شدهاند یا خانههای شان چرا تخریب شده است: «طالبان خود را مسئول جان و مال مردم نمیدانند. به مردم در سرک پنج تایمنی زیاد خسارات مالی وارد شده، اما دولت در قصهی هیچ کس نیست.»
همزمان نیروهای طالبان و اردوی پاکستان به تاریخ ۱۵ اکتبر، در مرز اسپین بولدک با هم شدیدا درگیر شده و باعث کشته و زخمی شدن افراد ملکی زیادی گردیدهاند. یوناما از کشتهشدن ۱۷ غیرنظامی و زخمیشدن ۳۴۶ تن در اسپین بولدک خبر داده است. در همین حال، کریمالله زبیر آغا، رئیس صحت عامه طالبان در ولسوالی سپینبولدک، به آسوشیتدپرس گفته که درگیریها در امتداد مرز افغانستان و پاکستان پیش از آتشبس، باعث کشتهشدن ۴۰ غیرنظامی و زخمیشدن ۱۷۰ تن دیگر شده است. همچنان ذبیحالله مجاهد از کشته شدن ۵۸ سرباز پاکستانی در درگیری مرز اسپین بولدک خبر داده است.
به تاریخ ۱۷ اکتوبر عصر روز جمعه، پاکستان ولسوالی ارگون ولایت پکتیکا را نیز هدف حمله قرار داد که باعث کشته شدن هشت نفر شد که از آن جمله، سه تن شان عضو تیم کرکت افغانستان بودند. دولت پاکستان این حمله و هدف قرار دادن افراد ملکی را تکذیب کرده است.
بعد از انفجارهای کابل و جنگهای مرزی در اسپین بولدک کندهار، آتشبس میان پاکستان و طالبان از ساعت ۵:۳۰ عصر روز چهارشنبهی ۱۵ اکتوبر آغاز شد و به مدت ۴۸ ساعت ادامه داشت، یعنی تا ساعت ۵:۳۰ عصر روز جمعه ۱۷ اکتوبر ادامه داشت، اما پاکستان با حمله به بازیکنان کرکت آن را نقض کرد. سپس آتش بس دوباره تمدید شد و دولت پاکستان و طالبان برای انجام مذاکرت به قطر رفتند.
وزارت امور خارجه قطر روز یکشنبه ۱۹ اکتبر اعلام کرد که دو کشور «برای ایجاد مکانیسمهایی به منظور تحکیم صلح و ثبات پایدار» به توافق رسیدهاند. دوحه همچنان اعلام کرد که جلسات بعدی «برای تضمین پایداری آتشبس و راستیآزمایی اجرای آن به شکلی قابل اعتماد و پایدار» برگزار خواهد شد.
ملا محمد یعقوب، سرپرست وزارت دفاع طالبان، ریاست هیئت کابل و خواجه محمد آصف، وزیر دفاع پاکستان، نمایندگی اسلامآباد را بر عهده داشت.
در اسلامآباد، آصف گفت که آتشبس مشروط به توانایی طالبان برای جلوگیری از حملات فرامرزی است. او به خبرنگاران گفت: «هر چیزی که از افغانستان بیاید، نقض این توافق خواهد بود. همه چیز به همین یک بند بستگی دارد.»
این توافق تنها چند روز پس از آن حاصل شد که پاکستان اعلام کرد ۵۴ کمپ مهاجرین افغانستانی در داخل مرزهای خود را خواهد بست – که بخشی از کمپین جاری آن برای اخراج کسانی است که آنها را «خارجیان غیرقانونی» مینامند.
آزاد بارکزی و حورا عمر (نامهای مستعار) دو خبرنگار زن در افغانستان در تهیه این گزارش همکاری کرده اند.
