طالبان زن ترنس ۲۴ ساله بهنام ریمو را مدت ۲۸ روز در خانهای تاریک در حومه کابل بازداشت کرده بود. او میگوید که در این مدت شکنجه و بارها مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود. آزادی او تنها پس از آن ممکن شد که قول داد به رابطه جنسی با فرماندهای که دستور بازداشتش را داده بود، ادامه دهد.
ریمور در مصاحبهای تلفنی گفت: «به او گفتم، لازم نیست مرا اینجا نگه داری، هر وقت بخواهی میآیم.» او افزود: «همین که مرا رها کرد، فرار کردم.»
داستان او یکی از دهها روایت دستاولی است که زنتایمز طی تحقیقات ۱۰ ماهه در سال ۲۰۲۴ درباره رفتار طالبان با افراد رنگینکمانی گردآوری کرده است. یافتههای این تحقیق الگوی نگرانکننده و گستردهای از خشونت جنسی، از جمله تجاوز گروهی را نشان میدهد که بهطور سیستماتیک علیه این افراد در افغانستان اعمال میشود. این یافتهها با گزارش اخیر ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان، که در تاریخ ۱۱ جون منتشر شد، همخوانی دارد.
در گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل آمده است: «زنان ترنس بهویژه در معرض خطر خشونت، از جمله تجاوز و خشونت جنسی، در هنگام بازداشت و حبس قرار دارند.» او افزوده است: «گزارش چنین سوءاستفادههایی غیرقابل تصور است، زیرا افشای آن میتواند فرد بازمانده و احتمالاً خانوادهاش را در معرض خشونت بیشتر، قربانیشدن مجدد و طرد اجتماعی قرار دهد.»
تجاوز در «اتاق تحقیق»
در دسامبر ۲۰۲۱، جنگجویان طالبان به اپارتمان آریانا و شریک زندگیاش در کابل یورش بردند. آنان در اتاق خواب و برهنه بودند، و طالبان با قنداق تفنگ و مشت آنها را مورد ضربوشتم قرار دادند. آریانا، زن ترنس ۲۵ ساله، میگوید: «فریاد میزدند که شما لواط کارید و باید کشته شوید.»
طالبان آنان را چشمبند زدند و به حوزه هشتم امنیتی منتقل کردند. یک هفته بعد، به زندان پلچرخی منتقل شدند. آریانا میگوید که در آنجا بارها بر او تجاوز شد.
او گفت: «هر چند شب یک بار، مرا به اتاق تحقیق میبردند. آنجا بر من تجاوز میکردند. گاهی سه تا چهار نفر. آنها فیلم میگرفتند، برای دوستانشان میفرستادند و از آنان میخواستند که به تجاوز بپیوندند.»
این الگوی خشونت با شهادت جنتگل، زن ترنس دیگری در ولایت هرات که به مدت هشت ماه در بازداشت طالبان بود، همخوانی دارد. به گفته گزارش «رینبو افغانستان» او هر هفته مورد ضربوشتم، شوک برقی، و تجاوز گروهی مکرر قرار گرفته بود.
جنت گل گفت: «بهزور بر من تجاوز کردند. یادم است یک شب، چهار نفر یکییکی به من تجاوز کردند.»
براساس گزارش مشترک اخیر رینبو افغانستان، الجیای ورد، و آیالجیای آسیا، مقامهای طالبان از بازداشتگاههای رسمی و غیررسمی چون خانههای شخصی برای تجاوز، شکنجه و تحقیر افراد رنگینکمانی استفاده کردهاند. وضعیت زنان ترنس در این گزارش چون «بردگان جنسی» توصیف شده و گفته شده است که شماری از آنها پس از امتناع از خواستههای جنسی ناپدید شدهاند.
سروان، زن ترنس ۲۷ ساله، نیز در گفتگو با زنتایمز روایت میکند که طالبان پس از یورش به خانهاش، او را به حوزه پنجم امنیتی منتقل کردند. او میگوید: «در آن اتاق کامره نبود. یک تشناب و یک اتاق دیگر بود که مرا برای تجاوز به آنجا میبردند، ولی میگفتند که برای بازجویی است.»
پس از دو شب بازداشت، خانوادهاش با کمک ریشسفیدان توانستند او را آزاد کنند.
سروان، آریانا و شماری دیگر از بازماندگان میگویند که طالبان آنها را تحت فشار قرار داده بودند تا در مقابل آزادی، نام و نشانی دوستان دیگرشان از جامعه رنگینکمانی را فاش کنند.
«برادرانام تصمیم به کشتنام گرفتند»
طالبان تنها عامل خشونت علیه افراد رنگینکمانی نیستند. در گزارش بنت آمده است: «افراد رنگینکمانی در داخل خانوادهها و جوامعشان نیز با تبعیض و خشونت روبهرو اند.»
دریا، فردی ترنس در کابل، در ماه جون ۲۰۲۴ بهدلیل پوشیدن پتلون بازداشت شد. این قربانی بیست سال عمر دارد و در مصاحبه تلفنی با زنتایمز گفت: «یک سرباز طالبان گوشیام را گرفت و وقتی مقاومت کردم، آن را شکست.» طالبان او را بهشدت لت کردند، و بعد به حوزه دوم امنیتی برده در اتاقی تاریک بدون تشناب و آب جاری زندانی کردند. «در دو روز اول اصلاً غذا ندادند و مجبور بودم در همان اتاق ادرار کنم.» او به مدت دو هفته در آنجا نگه داشته شد. «یک شب بعد از ساعت دوازده، سه نفر وارد اتاقام شدند و نوبتی بر من تجاوز کردند.»
وقتی مادرش از بازداشت او باخبر شد توانست با کمک ریشسفیدان محل، طالبان را به آزادیاش متقاعد کند. اما رهایی از زندان پایان رنجهایش نبود. «بعد از آزادی، برادرانام مرا در طویله بیرون خانه زنجیر کردند و تا سرحد مرگ لت کردند. گفتند باعث رسوایی خانواده شدهای. برادرانام تصمیم گرفته بودند مرا بکشند.» اما مادرش به او کمک کرد تا فرار کند.
آنچه وضعیت افراد رنگینکمانی چون دریا را در افغانستان دشوارتر میسازد، این است که آنها نهتنها از حقوق بهرسمیتشناختهشدهای برخوردار نیستند، بلکه طالبان تمامی پناهگاهها و ساختارهای حمایتی را نیز از بین بردهاند. آنها در انظار عمومی تعقیب و اذیت میشوند.
طالبان روابط همجنسگرایانه را جرم دانسته، ماموران آن گروه با خشونت علیه متهمان برخورد میکنند. در ماه اگست ۲۰۲۴، طالبان در قانونی روابط رنگینکمانی را «اعمال غیراخلاقی خاص» تعریف کردند. بر اساس آن قانون مجازات «سَحق» برای زنان و «لِواط» برای مردان میتواند اعدام، سنگسار یا فرو ریختن دیوار بر روی قربانی باشد.
در گزارش ریچارد بنت آمده است: «روابط همجنسگرایانه جرمانگاری شده و با مجازاتهای شدید بدنی، از جمله شلاقزدن علنی، همراه است.»
براساس گزارشی از شبکه سیانان که به دادههای «شاهد افغانستان» استناد کرده است، از نوامبر ۲۰۲۲ تا نوامبر ۲۰۲۴، چهل و سه مورد درهزنی علنی به اتهام «لواط» ثبت شده است است. در این مدت ۳۶۰ نفر (۱۹۲ مرد، ۴۰ زن و ۱۲۸ نفر با هویت جنسی نامشخص) از سوی طالبان به اتهام روابط جنسی غیرمشروع مورد پیگرد قرار گرفتهاند.
«مبارزه برای زنده ماندن»
خشونت علیه افراد رنگینکمانی تنها یک شکل ندارد. طاهره، زن ترنس اهل هرات میگوید که بهخاطر ظاهر متفاوت و «رفتار زنانهاش» از کار اخراج شده است. این اخراج، برای نانآور یک خانواده پنجنفره، ویرانگر بوده است. او به زنتایمز میگوید: «خانوادهام عمداً نادیده میگیرند که من ترنس هستم. آنها میخواهند مثل یک پسر کار کنم.»
برای او اکنون تنها تنفروشی میسر است. او مشتریهایش را در فیسبوک پیدا میکند. البته او همیشه نگرانی جدی امنیتی دارد. چند هفته پیش مردی در فیسبوک به او پیام داده بود ولی هنگام ملاقات، طاهره از ظاهر طالبانی او بسیار ترسیده بود. طاهره در یک پیام صوتی در واتساپ به زنتایمز گفت: «وقتی او را دیدم، ترسیدم. اما گفت نگران نباش، من شبیه طالبانام، طالب نیستم.»
طاهره میگوید آن فرد بعداً عکسهایی را نشان داد که ثابت میکرد عضو استخبارات طالبان است: «به من گفت پول نمیدهم، و هر وقت خواستم باید پیشام بیایی.»
گزارشگر ویژه سازمان ملل میگوید این نوع خشونتها مصداق جنایت علیه بشریت اند. گزارش «رینبو افغانستان» با استناد به شهادتها و الگوی این آزارها، رفتار طالبان را «سیستماتیک، نهادینه و هدفمند» توصیف میکند.
طاهره میگوید: «دیگران در افغانستان برای حقوقشان مبارزه میکنند، ما فقط برای زنده ماندن میجنگیم.»
در این گزارش نامها برای حفظ امنیت افراد تغییر یافتهاند.
