در سایۀ ایدئولوژی طالبانی، اکنون افغانستانِ با فرهنگ دیرپای سنتی میزبان بنیادگرایی اسلامی و تروریسم شده است. جایی که زنان در آن، بهعنوان نیمی از جامعه، و نیز اعضای جامعۀ الجیبیتی، از ابتداییترین حقوق بشری خود محروم شدهاند. در چنین جامعهای حتی سخن گفتن از جامعۀ الجیبیتی و حقوق اعضای آن جرم است، چه رسد به درخواست رسمیتیابی گرایشهای جنسی و تأمین حقوق بشری آنها.
از زمان برگشت گروه طالبان به قدرت، شاهد افزایش خشونت، سرکوب، حمله و نفرتپراکنی علیه زنان و الجیبیتیها در افغانستانیم. با گذشت هر روز، طالبان در اِعمال سیاستهای ضدانسانیشان بیپرواتر رفتار میکنند و با استفاده از راههای متفاوت، از جمله بازداشت خیابانی زنان به خاطر حجاب، به اجرای سیاست تبعیضآمیز و سرکوب سیستماتیک خود ادامه میدهند. اما متاسفانه نقض گستردۀ حقوق بشری زنان و جامعۀ الجیبیتی در افغانستان با سکوت کامل از سوی جامعۀ جهانی همراهی میشود. سازمان ملل در گزارشهایش، هیچ اشارهای به وضعیت این جامعۀ در معرض حذف نمیکند. چنان به نظر میرسد که حذف جامعۀ الجیبیتی و خشونت سیستماتیک علیه آن، حتی ارزش سمبولیک درج شدن در گزارشهای سازمانهای حقوق بشری را هم ندارد. این امر نشاندهندۀ اوج بیپناهی و به حاشیه راندن شدن جامعۀ الجیبیتی است.
نفرتپراکنی علیه جامعۀ الجیبیتی در دستورکار مقامات طالبان قرار دارد. آنها با هدف بدنامسازی و تقبیح گرایشهای جنسی و هویتهای جنسیتی متفاوت، سیاست سرکوب و حذف را در پیش گرفتهاند. طالبان، مانند دیگر گروههای افراطی اسلامگرا، افراد الجیبیتی را «افرادی مریض، بداخلاق، فاسد، حیوانصفت، بیمار و ناسالم و بیدین» معرفی میکنند. اینگونه است که این گروه، از اعضای این جامعه انسانیتزدایی و حذف فیزیکی آنها را توجیه میکند و درنتیجه، فرهنگ الجیبیتیستیزی نهتنها نهادینه میشود، بلکه افراد عادی جامعه تشویق به اِعمال خشونت علیه این اقلیت جنسیتی در افغانستان میشوند و در نهایت شرایطی فراهم میشود که در آن الجیبیتیهای افغانستان زندهاند، اما نمیتوانند زندگی کنند.
حضور طالبان بهخودیخود خشونتها بر جامعۀ الجیبیتیها را افزایش داده است. از زمان بازگشت طالبان به قدرت تا کنون، این گروه چندین حکم بهمنظور مجازات الجیبیتیها در افغانستان صادر کرده است. در تازهترین مورد، دادگاه عالی طالبان اعلام کرد که چهار تن در قندهار به اتهام «لواط» محکوم به شلاق در انظار عمومی شدهاند. این دادگاه با نشر اعلامیهای (یکشنبه، ۱۷ جدی) گفته است که هریک از این افراد به ۱۸ ماه «حبس تنفیذی» و ۳۹ ضربه شلاق محکوم شدند. بر اساس اعلامیۀ این دادگاه، حکم مجازات این افراد در صحن محکمۀ مرافعۀ قندهار اجرا شده است و در آن، علاوه بر مسئولان این محکمه، مراجعان و شهروندان عادی نیز حضور داشتند.
پیشتر از این نیز معاون استرهمحکمۀ گروه طالبان اعلام کرده بود که دادگاههای طالبان در سراسر افغانستان ۳۷ تن را به «سنگسار» و چهار تن را به «قتل زیر دیوار» محکوم کردهاند. قتل زیر دیوار عموماً حکمی است که طالبان آن را در مورد افراد همجنسی (مرد) صادر میکنند که با هم رابطۀ جنسی برقرار میکنند. به این ترتیب، طالبان رابطۀ جنسی بین دو همجنس را «لواط» میگویند و رابطۀ جنسی افراد الجیبیتی را از مصداقهای آن میدانند.
در حقیقت، افراد الجیبیتی بهگونۀ سیستماتیک و گسترده در معرض تعقیب، شکنجه، تجاوز و سرکوب جنگجویان طالبان قرار داشتهاند. آنها برای شناسایی و دستگیری این افراد از ظرفیتهای موجود در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی نیز استفاده میکنند و گفته میشود افراطگرایان اسلامی غیرطالب نیز به آنها در این زمینه یاری میرسانند.
از بازگشت این گروه به قدرت، همزمان با خشونتهای جاری و ساختاری، شماری از اعضای جامعۀ الجیبیتی مجبور به ترک کشور از راههای غیرقانونی و خطرناک شدهاند. از سوی دیگر، برخی از آنهایی که نتوانستهاند از کشور خارج شوند، دست به خودکشی زدهاند و شمار دیگر، پس از شناسایی توسط طالبان، دستگیر و ناپدید شدهاند. شمار زیادی از این افراد به کشورهای منطقه و همسایه مانند ایران، پاکستان و ترکیه پناه بردهاند که با توجهبه شرایط سیاسی اختناقآمیز، فرهنگ عمومی الجیبیتیستیز و نیز جرمانگاری گرایشها و هویتهای نانباینری در این کشورها، در معرض کشتار و سوءاستفاده قرار دارند. چنانکه ما شاهد کشته شدن ترنسجندر افغانستانی به نام عبید در شهر پشاور پاکستان بودیم. او که عملیات بازتأیید جنسیت را در پاکستان انجام داده بود، در دسامبر ۲۶ توسط افراد ناشناس در یک موتر ریکشا به قتل رسید. بسیاری از این افراد، بهویژه آنانی که به پاکستان پناه برده بودند، اکنون در خطر اخراج به افغانستان، در نتیجه، در معرض شکنجه، کشتار و سؤاستفادۀ جنسی نیز قرار دارند.
در واقع، عبید نخستین فرد الجیبیتی افغانستانی نیست که بهطور وحشیانه در پاکستان به قتل میرسد. باتأسف شمار زیادی از این افراد که بعد از تسلط گروه طالبان بر کشور، به پاکستان و کشورهای همسایه پناه بردهاند، بهگونۀ وحشیانه مورد تهدید و حملۀ افراد اسلامگرای افراطی و همچنین مورد سوءاستفادۀ جنسی قرار داشتهاند.
الجیبیتیهای افغانستان که به دلیل هویتشان مورد شکنجه و آزار و اذیت قرار میگیرند، کمترین شانس و امکان ادامۀ حیات را در افغانستانِ زیر سلطۀ گروه طالبان دارند.
در فرجام باید گفت که جامعۀ الجیبیتی افغانستان تحت سلطۀ رژیم تروریستی و بنیادگرای طالبانی با تهدیدهای همهجانبه در مورد موجودیت خود مواجه است که در تاریخ کشور بیسابقه دانسته میشود. بنابراین، انتظار آن است که سازمان ملل و نهادهای بینالمللی حقوق بشری نگذارند طالبان، با پاکسازی این جامعه، صدای آن را برای همیشه خاموش کنند.
* علی توکلی فعال حقوق الجیبیتی و مدیر و بنیانگذار سازمان رنگینکمان افغانستان است.
