زهرا نادر، مدیرمسئول زنتایمز، جایزۀ کتی گانون را دریافت کرد.
این جایزه روز چهارشنبه، ۱۵ فوریه، در بیستوسومین جشنوارۀ روزنامهنگاران کانادایی برای آزادی بیان به به او اهدا شد.
جایزۀ میراث کتی گانون توسط ائتلاف برای زنان در روزنامهنگاری ایجاد شده است. این سازمان مدافع خبرنگاران زن که در ۱۲۸ کشور جهان فعالیت میکند، نوشته است «این جایزه به زنان روزنامهنگار برجستهای داده میشود که با شکستن موانع روزنامهنگاری امروز، با وظیفهشناسی و شجاعت، به این کار ادامه میدهند.»
این جایزه بهافتخار کتی گانون، روزنامهنگار برجسته کانادایی که چند دهه از عمر خود را صرف گزارش دهی از افغانستان و پاکستان کرد، نامگذاری شده است. کیران نازیش، رییس ائتلاف برای زنان در روزنامهنگاری گفته است «این جایزه دو چیزی را تجلیل میکند: روزنامهنگاری خوب و احساس همنوایی با جامعه.»
این جایزه به زهرا نادر، مدیر مسئول زنتایمز و جوانا چیو، خبرنگار «تورنتو استار» و بنیانگذار سایت خبری NuVoices که از وضعیت زنان در چین گزارش میدهد، اهدا شده است.
این سازمان گفته است: «ما زهرا را بهعنوان روزنامهنگاری مأموریتمحور میشناسیم که با کارهایش این حرفه را ارتقا میدهد و گوشههای تاریک را روشن میکند؛ گوشههایی که در غیر این صورت پنهان میمانند. افزون بر گزارشهای او، ما حس همدلی او را میشناسیم، زیرا او از طریق زنتایمز فرصتها را برای بسیاری از خبرنگاران شجاع افغانستان فراهم میکند.»
زهرا نادر هنگام دریافت این جایزه گفت: «من در کابل بعد از طالبان بزرگ شدم. ما برق و آب نداشتیم، اما مکاتب باز بود. و همین برای ساختن آیندۀمان کافی بود. من اینجا ایستادهام، چون فرصتی برای تحصیل داشتم؛ حقی که اکنون از تمام زنان و دختران افغانستان گرفته شده است از زمان بازگشت طالبان به قدرت در آگوست ۲۰۲۱.»
او گفت: «من اینجا این جایزه را نهتنها از جانب خودم، بلکه به نمایندگی از زنان خبرنگار در افغانستان میگیرم که بهطور سیستماتیک از جامعه حذف شدهاند و، به دلیل زن بودن، نمیتوانند به کارشان ادامه دهند.»
مدیر مسئول زنتایمز گفت: «همکاران من در زنتایمز هر روز جهان را از آنچه در افغانستان میگذرد آگاه میسازند. آنها واقعیت دردناک و تلخ زندگی تحت سلطۀ طالبان را تحمل میکنند و میدانند که اگر طالبان آنها را دستگیر کنند، شکنجه میشوند، زندانی میشوند و خدا میداند که چه اتفاقی دیگری برایشان خواهد افتاد.کاش میتوانستند امروز اینجا باشند و این جایزه را با من بپذیرند، زیرا در واقع این شجاعت و تعهد آنها به حقیقت است که کار را برای ما ممکن میکند.»
او صحبت خود را با یک درخواست خاتمه داد: «امشب با یک درخواست اینجا هستم: هر یک از شما باید از وضعیت افغانستان سخن بگویید، از بدترین بحران حقوق زنان در عصر ما. باید بدانیم دقیقا چه چیزی در خطر است: این فقط در مورد از دست دادن حقوق زنان در افغانستان نیست، بلکه در مورد از دست دادن حقوق زنان در سراسر جهان است. چیزی را امروز گروه طالبان انکار میکند، فردا دیگران نیز میتوانند انکار کنند.»
