روز یکشنبه، ۱۸ سپتامبر، افراد طالبان در منطقهی بست شهر لشکرگاه بهروی زنان یک خانواده آتش گشودند که در نتیجه دو زن کشته و سه تن دیگر بهشمول یک کودک زخمی شدهاند.
یکی از نزدیکان این خانواده به شرط حفظ هویتاش به زنتایمز میگوید: «وقتی طالبان میخواستند خانه را تلاشی کنند، صاحب خانه برایشان گفت که خودش نیز از اعضای طالبان است و نیازی به تلاشی خانهی او نیست. اما مسئول تلاشی تاکید داشت که باید حتماً خانه تلاشی شود.»
به گفتهی این منبع، زمانیکه صاحب خانه مانع ورود طالبان به خانهاش میشود، یکی از افراد طالبان روی دیوار خانهی او بالا میشود، بهسوی داخل خانه شلیک میکند که در نتیجه یک زن زخمی میشود.
این منبع میگوید: «زمانیکه اعضای خانواده این زن را به شفاخانه انتقال میدادند، باز هم افراد طالبان مانع رفتن آنها شده و بر موتر آنها شلیک کردند. در نتیجه دو زن کشته، یک کودک و رانندهی موتر زخمی شدند.»
اعضای خانوادهی این زنان، جنازههای آنها را به رسم اعتراض در مقابل دفتر والی طالبان در هلمند بردهاند.
مقامات طالبان کشته شدن این دو زن را تایید کرده، اما گفته است که آنها به صورت اشتباهی کشته شدهاند.
سخنگوی وزارت داخلهی طالبان به رسانهها گفته است: «این دو زن اشتباهی کشته شدهاند و ما یک هیات را تعیین کردیم که این قضیه را بررسی کند و نتیجهاش را با رسانهها شریک بسازد.»
زرغونه، یکی از باشندگان شهر لشکرگاه میگوید که برخی از افراد طالبان از تلاشی خانهها بهعنوان فرصتی برای آزار و اذیت زنان استفاده میکنند. به گفتهی زرغونه، در منطقهی آنها رسم نیست که مردان روی زنان را ببینند، اما افراد طالبان که به خانهی آنها برای تلاشی آمده بودند، آنها را مجبور کردهاند که بدون چادر از مقابل طالبان رد شوند.
زرغونه میگوید: «ما خودمان را در یک اتاق پنهان کرده بودیم که آنها به آرامی خانه را تلاشی کنند، اما اعضای طالبان گفتند که باید زنهایتان را ببینیم که مطمئن شویم چیزی را پنهان نکرده باشند. برادرم گفت: چیزی پنهان نکردهاند. خوب نیست که زنان از اتاق بیرون شوند. این برخورد مخالف رسم و رواج ما است. همانجا بود که یکی از آنها ماشهی تفنگ را کشید و گفت: هرچه میگویم انجام بدهید.»
زرغونه میافزاید که طالبان با وجود مخالفت پدر و برادرش، زنان خانواده را مجبور کردند که بدون چادری از مقابل طالبان بگذرد: «پدرم و برادرم با آنها دعوا کردند، اما آنها زور داشتند و بالاخره مجبور شدیم چادری را دور کنیم. من متوجه بودم که یکی از طالبان سرتا پای بدنم را میدید و لبخند میزد.»
میرویس، معلم جوانی است که در شهر لشکرگاه زندگی میکند. او میگوید که افراد طالبان از تلاشی خانه به خانه به عنوان فرصتی برای انتقامجویی استفاده میکنند: «وقتی نوبت تلاشی خانهی ما رسید، متوجه شدم که پسرهای نوجوان داخل شدند. یکی از آنها شاگردم بود. او درس نمیخواند. چند بار ناکام مانده بود. آنروز مسلح آمده بود و هر خرابکاریای که از دستاش میآمد، انجام داد. یک الماری ظرف داشتیم که آنرا پایین انداخت و شکست.»
یکی دیگر از باشندگان شهر هلمند میگوید که طالبان برای ترساندن او شلیک هوایی کردند و باعث شد پسر دو سالهاش که در کنارش بود، بترسد و به شوک برود: «پسر دو سالهام که کنارم بود، چیغ زد و با صدای بلند گریه کرد و بعد از نیمساعت کبود گشت و به زمین افتاد. آب به صورتاش زدیم، بیدار شد، اما هنوز هم از ترس میلرزید.»
این نخستینبار نیست که طالبان بدون اجازهی مردم به خانههای آنها هجوم برده، به آزار و اذیت، توهین و حتا کشتار میپردازند. از یکسال به اینسو، طالبان عملیات تلاشی خانهها را در مناطق مختلف افغانستان انجام میدهند.
اسامی مصاحبهشوندگان این گزارش مستعار است.
