روز سهشنبه، همزمان با آغاز نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، گروهی از سیاستمداران، فعالان، دانشگاهیان و روزنامهنگاران زن افغانستان در طوماری گفتند که «صداها و دیدگاههای زنان افغانستان تا حد زیادی در مجمع عمومی سازمان ملل نادیده گرفته شده است.»
۵۰ زن افغانستان، از جمله فعالان زن که رهبری اعتراضات اخیر علیه طالبان را بر عهده داشتهاند، از جامعهی جهانی خواستهاند که «یا در کنار زنان افغانستان بایستند یا حقوق زنان در همهجا زیرپا گذاشته خواهد شد.»
مشروح این نامه چنین است:
در شرایطی که جهان برای هفتاد و هفتمین بار در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گرد هم میآید، اولویتها، صداها و دیدگاههای زنان افغانستان تا حد زیادی نادیده گرفته شده است.
مجمع عمومی هر ساله برگزار میشود و رهبران جهان، نمایندگان جامعهی مدنی، دانشگاهها و بخش خصوصی گرد هم میآیند که راههای حل برای فوریترین مشکلات جهان بیابند. افغانستان در حال حاضر در حال تجربهی فروپاشی اقتصادی، سطوح بیسابقهی ناامنی غذایی و حقوق بشر، بهویژه بحران حقوق زنان است. وضعیتی که در دیگر کشورهای جهان مانندی ندارد.
از ۱۵ آگوست ۲۰۲۱، طالبان حدود ۴۰ فرمان صادر کردهاند که برای بدن، لباس و تردد زنان معیار تعیین کرده و حقوق و آزادیهای اولیهی انسانی را از آنها سلب میکند. زنان حق مشارکت سیاسی ندارند، دختران پس از صنف ششم از رفتن به مکتب منع میشوند و زنان اجازهی پرداختن به اکثر مشاغل خارج از خانه را ندارند. آنها همچنین از سفرهایی با مسافت طولانی بدون همراه مرد منع شدهاند و به طور فزایندهای از دسترسی به خدمات ضروری محروم میشوند. تمامی قوانین حمایت از زنان، از جمله قانون پایان دادن به خشونت علیه زنان، به حالت تعلیق درآمده و زنان تمامی ابزارهای دسترسی به عدالت را از دست دادهاند. زنان افغانستان از زمان سقوط کابل به خیابانها آمدهاند، که مخالفت خود را با طالبان اعلام کنند. زنان معترض در اقدامات و مقاومت شجاعانه خود با بازداشت، شکنجه و حتا مرگ روبهرو هستند.
زنان، در چنین شرایطی که در افغانستان با جدیترین بحران حقوق خود در جهان دستوپنجه نرم میکنند، تنها ماندهاند. امسال، در هفتاد و هفتمین دورهی مجمع عمومی، که از ۱۳ تا ۲۷ سپتامبر در نیویورک برگزار میشود، اولویتها، صداها و دیدگاههای زنان افغانستان تا حد زیادی نادیده گرفته شده است.
آنچه در عمل به این معنا است که امسال زنان افغانستان در مجمع عمومی سازمان ملل هیچ نمایندهای ندارند. به این معنا که سازمان ملل و جهان چشم خود را بر بدترین بحران حقوق بشر در جهان میبندند که تعهد به دفاع از حقوق بشر در سطح جهانی را زیر سوال میبرد. عدم توجه به حقوق زنان و دختران افغانستان، اساس اعلامیهی جهانی حقوق بشر را که به همه حق میدهد در برابر هر نوع تبعیض از حمایت برابر برخوردار باشند، تضعیف میکند. اظهار نگرانی کردن و تعهد شفاهی به حقوق زنان در افغانستان بدون اقدامی عملی دیگر کافی نیست. ما به جامعهی جهانی نیاز داریم که به اندازهی زنان افغانستانی که در داخل کشور زندگی میکنند شجاع و جسور باشند. ما به جامعهی بینالمللی نیاز داریم که به خاطر ارزشهایی که ادعای نمایندگی از آن را دارد، بایستد و ما به جامعهی بینالمللی نیاز داریم که اکنون کاری کند.
در یک پروسهی مشورتی اخیر که با زنان در داخل کشور برگزار شد، ۹۲ درصد از زنان افغانستان اظهار داشتهاند که زندگی آنها از آگوست ۲۰۲۱ تغییر چشمگیری داشته است. زنان افغانستان هیچ جایی در خانههایشان، در محل کارشان، در صنفهایشان و در دولتشان ندارند و امسال، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز جایگاهی ندارند. مجمعی که برای گرد همآوردن همه و اصلاح برخی از پیچیدهترین بحرانهای جهان طراحی شده است. زمان آن فرارسیده که جامعهی جهانی پایبندی به ارزشهای حمایت از حقوق بشر را ثابت کند و رهبران آن به صدای زنان افغانستان گوش دهند. ما از سازمان ملل متحد و شورای امنیت درخواست میکنیم که جلساتی در سطح عالی برگزار کنند که در مورد وضعیت افغانستان به عنوان آپارتاید جنسیتی بحث شود. قطعنامهی مستقل در مورد برچسب آپارتاید جنسیتی زدن به رژیم طالبان میتواند به طور موثر زنان افغانستان را در اولویت جهانی نگه دارد.
حتا زمانیکه ما در صفحهی اول نیستیم و بحرانهای جدید توجه جهان را به خود جلب میکند، زنان افغانستان همچنان شعار میدهند و همچنان به راهپیماییهای خود ادامه میدهند. نه فقط برای خودشان، بل برای هر زنی که تلاش کرده و آرزوی زندگی کردن را داشته است. جامعهی بینالمللی یک انتخاب دارد و باید بهزودی راه خود را برگزیند. یا در کنار زنان افغانستان بایستید، یا بگذارید حقوق زنان در همهجا زیرپا شود.
